چه تلقین زیبایی استاد ! اما دل مردگی ما به این "تلقین " هم شاد نمی شود ! این روزها به اندازه ی تنهایی مسافر  "سهراب" احساس تنهایی می کنم .و به اندازه ی "فروغ" به این فصل سرد ایمان آورده ام !

همه انگار چیزی کم دارند ...یکی عشق ! یکی دوستی ! یکی صداقت ! یکی تکیه گاهی ! یکی هوای پاکی که بتواند نفس بکشد ! یکی ستاره ای که مال خودش باشد ! یکی دلش می خواهد خودش ستاره باشد ! همه چیزی کم دارند ...همه انگار در یک تنهایی ،در یک غربت گرفتارند ! هر چه بیشتر می توانی چشم های آدم ها را بخوانی بیشتر از رنج هایشان سر در می آوری و هر چه مهربان تر باشی بیشتر درد می کشی! این روزها بیشتر از زمانی که به خنده های آدم ها نگاه می کردم و برای فهمیدنشان به حرف هایشان گوش می دادم یا رفتارشان را مرور می کردم ،به چشم هایشان نگاه می کنم ...چشم هایی که غم دارند ...چشم هایی که عاشق اند ...چشم هایی که بیزارند ...چشم هایی که معصومند و چشم هایی که دنبال طعمه ند ...و گاهی از هیاهویی که در سکوتشان جاری است دیوانه می شوم !

چشم هایم را می بندم ...تا به چشم های تو فکر کنم .راستی چشم های تو بغض دارند یا چشم های من ؟ نمی دانم ...خسته ام...چقدر خوب که دیوار های اتاق که پنجره ها ...کتاب ها ...چشم ندارند ...